Speelbal

Een zeepbel niet groter dan een speldenknop

aan de vaat ontsnapt,

een blauwe planeet in een mateloos universum, 

laat zich met de bravoure van onsterfelijkheid 

als een speelbal meevoeren. 

Wervelingen tillen haar op

en duwen haar zachtjes zijwaarts,

een ogenblik recht op de kast af,

rakelings erlangs, dalend, stijgend,

zoekend naar weet niet waar. 

Dan op ramkoers richting keukentrapje,

een zuchtje net op tijd – ontploffing afgewend.

Ook de aarde speelt met haar,

trekt aan haar,

wil haar voor zichzelf.

De bewoners van haar dunne schil

bundelen hun krachten:

kopjes in het water

staarten in de wind.

Maar haar val is niet te keren.

Zachtjes landt ze op harde werkelijkheid.

Een seconde ongeschonden.

Dan, met een plofje, onhoorbaar,

wordt ze met de grond gelijk gemaakt.

6 Comments

Add yours →

  1. Verrassend Vogelaar!

    Like

  2. Tan van Dooren april 18, 2022 — 19:57

    Moooi!

    Like

  3. Petra de Goeij april 19, 2022 — 10:14

    Hi Piet Wat een geweldig gedicht. Dank je wel! Liefs, Petra

    Like

  4. Iets uit het niets toveren, erg mooi.

    Like

Laat een reactie achter op Margreet Hes Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: